A ancla

Eu xa vín que o home non viña nada ben… os seus ollos pequenos e cheos de cansancio delataban que a noite anterior non durmira moito. Por eso, dada a nosa confianza, pregunteille a causa do seu malestar.

-Vai todo ben? Non parece que durmiras moito, eses ollos están tan rojos coma unha “p….” de can jajajajaja. Díxen eu toda chea de razón.

Él botouse a rir polo meu comentario e pola comparación.

-Pois a verdade e que a noite foiche moi pero que moi pequena e encima rebulideira.

-Cómo de rebulideira?

-Moito, jajajajaja. Mira, eu salín de festa non, pero ca idea de tomar unhas copiñas, coller un puntiño e divertirme, nada máis. Pero… a cousa descontrolouse e… bufff, non sei  nin cómo cheguei á casa!! Ó peor e que a malditas cousas non paraban de dar voltas, a habitación,a mesita, a lámpara… mi madriña, aquelo parecía un muíño. Encima, o estómago está revolto coma si comera un boi e teño un dolor de cabeza que me mata!! Sabes que che digo? Non penso coller outra borrachera aínda tan pronto, que as consecuencias son criminales. Pero o que máis me “j…” e que se fixera o da “ancla” non o había pasar tan mal.

– O da ancla, e que é eso?

– Ah, non o sabes? Pois mira, refiérese, a que cando un está borracho deitado na cama, ou no sofá, tamén vale, hay que botar un pé fora e poñélo no chau, eso é unha “ancla”, quere decir que consígues un punto de apoyo e todo che deixa de dar voltas. Claro que a teoría está moi ben, pero…. porque´demonios sabendo que é o que teño que facer, non me acordo de facélo hasta o outro día que xa non me fai falta?

2 comentarios en “A ancla

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s