Sentimentos de Lourdes

Bueno, xa fai moito tempo que non paso por aquí. E ahora xa vai sendo horas que termine o que empecei, quedei parada no relato de Lourdes e a ver si son capaz de seguir, vouno intentar.

Quedáramos na basílica que conta cas magníficas capilliñas. Cando salimos xa nos diriximos cara a onde están as fontes de auga. Hai unha fila larga e están empotradas na parede. Alí acumuláse a xente para coller auga e levála para as súas casas.  Ó lado está un local onde se poden ofrecer misas ou ofrendas. Tamén se encontra dentro de este recinto un compartimento ónde hay velas de variados tamaños.Seguimos un pouco para adiante e xa vemos a protagonista da historia. A Virgen de Lourdes na súa gruta , no interior vése onde nace o manantial de auga que está cuberto con unha tapa de cristal e iluminado pola noite.  Tamén hay unha mesa para celebrar a misa. A xente pasa en fila tocando a gruta e por debaixo casi da Virgen que está a unha altura considerable. É moi emocionante!!

Salimos da gruta onde se respira paz e tranquilidade e dirixímonos o lugar onde se queiman as velas ofrecidas. A continuación chegamos o que lle chaman as piscinas. Alí, teñen unha especie de “pilón” no que os voluntarios logo de axudarche a desnudarte si non eres capaz e tapandote cunha tela, te introducen na auga. E ahí pasa unha cousa que para os que creemos, é impresionante! A persona vai envolta nunha tela mollada  que cubre como si fora unha toalla que se envolve ó redor do corpo desde as axilas hasta as rodillas -no caso das mulleres- e da cintura para abaixo, no caso dos homes, e pasa á auga. Esto non ten nada de raro si non fora porqué cando sale do baño… non necesíta secarse. Está sec@!!! Xa sei que é difícil de creer. Eu tampouco o creía hasta que o probei, xa fai moitos, moitos anos. Levo moito tempo contando e a xente non o creía. Pero levo tres anos indo seguido e cada ano ven un ou dous incrédulos convencidos. Por algo será!!

E unha das situacións que máis me emocionan e ver á xuventude de diferentes partes do mundo facendo de voluntarios e axudando ós minusválidos, cegos… que non conocen de nada. Eso sí que é ter forza de voluntade e afán de axudar.

Este ano cas inundacións chegou a auga hasta a gruta, e non sei cómo estará todo, pero de verdad vos digo que é un sitio que merece a pena visitar, aínda que non se sea católicos ou non se crea. Eu levaba moitos anos indo e logo parei uns anos, pero… cada vez que volvo… sempre encontro algo novo, e non me refíro a construccións. Si non… á paz, vivencias, momentos, amistades, forza, ánimo…En definitiva, un empuxón para seguir vivindo.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s