A paz espiritual

Bueno, levo xa moito tempo sin pasar por aquí, e non e por falta de historias, pero… non tiña ganas de escribir. Dediqueime a outras cousas, amistades novas, vivencias, viaxes… e agora decidín que e hora de compartir algo do que vivín con tod@s vós.

No mes de Junio fun visitar un lugar moi ESPECIAL para mín, e xa a quinta vez que vou, pero non me aburre, porque alí e algo ÚNICO!!  E cada ano que volvo, sempre encontro algo novo, e non me refíro a monumentos. Si non que a Virgen sempre me regala algo novo, e estou moi agradecida. Cando chego e todo ilusión, pero a última noite xa me poño triste por que teño que marchar e non sei si podrei volver o ano siguiente.

O lugar chámase o Santuario de Lourdes . O sitio e espectacular, pero que pasa alí?E sólo un lugar máis de culto? Un negocio da iglesia? Non, podo asegurar que non. Cando fun a primeira vez eu tiña 17 ou 18 anos, e desde logo que non entendín nada do que alí vivín, porque eu sólo quería ir de discotecas e non rezar tanto rosario, que sempre me acababa aburrindo ou medio dormida.

Visitan este Santuario miles de personas de todas as partes do mundo, que van en peregrinación por distintos motivos, fe, curiosidad,  pedir unha gracia, unha esperanza de curación… e a dar gracias tamén polos favores recibidos. Como foi no meu caso.

Tuven a gran fortuna de fai moitos anos viaxar a sitios que lles chamaríamos os católicos “ESPECIALES”. Hai un dito que dí que si unha persona visita estes tres sitios que son: Roma (o Vaticano), Terra Santa e Santiago de Compostela,xa pode morrer tranquilo porque xa cumpleu. Eu teño cumplido, pero… podo asegurar que en ningún sitio de estes se sínte o que se sínte en Lourdes, porque alí… hai algo … que atrapa, envolve, atrae… Sólo sei que hai que vivílo para entendelo, e moi difícil explicar con palabras.  A definición perfecta sería: ” a paz da alma”

Xusto no momento de entrar no recinto do Santuario respírase paz e tranquilidade, pero nada comparado como cando se chega xunto a Santiña que está nunha gruta , e alí… e… como entrar noutro mundo! De feito enfrente pasa o río e éste fai ruido todo o recorrido, excepto cando pasa diante da Santiña, alí vai completamente en calma!

E impresionante ver a xente con que fe van, e o silencio sepulcral que se mantén. E un sitio de oración, de meditación, de estar con un mismo… de encontro ca nosa Nai do Ceo.

Ou tamén de simplemente disfrutar do relax do lugar. Claro que moit@s pensarán: ” E fará falta ir tan lonxe para relaxarse ou facer un encontro ca Virgen”?

4 comentarios en “A paz espiritual

  1. Zeltia

    Pois tes sorte que un dos tres lugares esenciais para “morrer tranquilo” quédache cerca da casa 🙂
    Encántame ver como disfrutaches da viaxe: non do xeito do que se pode gozar en calquera outra viaxe, se non dese xeito espiritual que deixará un pouso máis fondo e duradeiro e que aportará unha riqueza persoal doutro tipo. Inda que todo está ben 🙂 novas amistades, vivencias… o blog é unha pequeniña parte das cousas que nos prestan na vida.
    Referente ao qu dis de que Lourdes e outros santuarios non son “un negocio” para a Igrexa Católica, eu penso que sí que o é: pero iso non lle quita a autenticidade da fe con que van os peregrinos e que, só por iso, cousas milagrosas ocorran. A proba de que marabillas ocorren alí, es tí mesma.
    (Eu tan alegre de verte gozar)

    1. Gracias Paz polos teus bos deseos haca mn de verme disfrutar. E en canto o de si era un negocio ou non, eu creo que me expliquei mal, porque eu referame a que si slo era un negocio a aparicin.Polo resto, claro que e un negocio que tod@s viven del, a iglesia das mltiples limosnas, a xente cos seus negocios…porque os santos non necestan cartos, e a xente a que se aproveita. Eso s, non obligan a nadie, pero quen non foi de visita a algn lado e quixo traer un pequeno recordo para algun? Ou cando ests nunha situacin de dolor, tristeza, impotencia, salud… a que te aferras? Bueno un saludio Paz, e gracias por comentar.

  2. Mer

    Precioso o teu relato sobre Lourdes. Envéxoche esa fe tan fonda e tan reconfortante. Onte estiven nun enterro dunha persoa “relativamente” nova, e digo “nova” porque aínda ten nai. Esta, dentro da profunda dor que sentía, tiña unha paz impresionante dentro dela, e transmitíanola ós poucos que a acompañamos. Saíu do cemiterio serena, sabendo que tarde ou temprano, vai atoparse co seu fillo.

    1. Moitas gracias Mer, alegrome que che gustara.En Lourdes hay algo especial como ben dígo, e hai que vivílo, o que vai unha vez… quere volver!
      En canto o de esa nai chea de entereza, comportase de ese xeito porque confía en Dios, e eso ten moito valor, porque créeme que eu sufrín unha pérdida familiar moi, moi dolorosa, e aínda hoxe logo de casi 17 anos me sigue doendo e non logrei superar. Pero nesa etapa, costoume un mundo volver a confíar en Dios.E neses momentos eu creo que e él quen nos axuda a superar eses duros momentos, aínda que nos preguntemos o “porqué” de esa situación tan inxusta.E temos que saber que os nosos difuntos acompañános sempre e están ahí para axudarnos, ainda que nós non os vexamos.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s