Despistes culinarios.

O meu protagonista de hoxe esperou o día con ansia e esmerouse nos preparativos da súa festa. Todos os anos cadraba ben, celebración do santo e do cumpleanos. Qué maís se podía pedír? Dous por un. Eso sí, sería como xa viña sendo costumbre nunha área recreativa acompañado da súa xente, e si acompañaba o tempo, aínda se podía dar un bañiño.

Xa empezou uns días antes encargando o churrasco na carnicería que despois faría él personalmente, a famosa empanada de bacalao nun dos establecementos con máis premios , e o seu postre preferido, as rosquillas noutro posto de renombre, ensalada, bebidas e café,compoñían  o menú.

Xa non faltaba nada, estaba todo controlado. O día anterior xa empezou a recoller as cousas que encargara, para chegado ó momento non esquecer nada. Pero o víspera xa a cousa dou avisos que algo íba a andar mal. O pobre do home pensou que por ser día festivo, a panadería non lle faría a empanada e encargouna un día antes. Mal feito!! Falloulle a memoria porqué sabe de sobra que non hai festivos para estes grandes profesionales. Así que habería que comer a empanada resesa, -“bueno, que todos os males foran eses” – díxo este gran cociñeiro. E dispúxose a facer o lume para quentar a parrilla para que a carne se fora facendo lentamente que é como mellor sabe.E asi cando chegaran os invitados, puderan degustar o maravilloso manxar. Colleu o saco de carbón todo cheo de razón e cando o iba a botar, casi lle para o corazón!! Pero que era aquelo? Non se parecía nada a carbón, esto non era normal. Menos mal que mirou antes porqué o que alí veu fíxo que a súa alegría rematara de golpe e o enfado dera paso. Pero pouco lle durou cando o contou, a risa abreuse paso con forza ó descubrír que producto de querer que todo estuvera perfecto, e andar apurado, o levara a non mirar o que collía e lle botara a mau a un saco de pienso para poñer  huevos as galiñas e non o carbón.

Un fallo técnico

 

 

 

A aventura estaba a punto de rematar, fora un día cheo de emocións, nervios,  ilusión… pero xa se estaba en marcha para a volta.

Os huéspedes xa apuraban os últimos detalles de coller as pertenzas e dar o último vistazo para que non quedara nada e coller o autobús cara á terriña.

As miñas protagonistas de hoxe foron moi lixeiras e acabaron antes que ninguén. Mentres esperaban a saída, relaxáronse nos asentos do hotel, facendo tempo. Compartíran habitación e xa entregaran a tarxeta-chave en recepción. Nada facía presaxiar o susto.

Ao cabo dun tempo, unha delas díxolle á outra:

– “Oíches, e sabes unha cousa, que me está parecendo que  perdín a dentadura”?

– Como dís? Dílle a compañeira. Pero logo ti non sabes se a tes na boca, e logo cando almorzaches non te deches conta se che faltaba?

– Pois non, di a afectada. Eu como almorcei todo blando, fun comendo ben… pero agora noto algo raro na boca e non estou segura.

– Pero bota a mau e mira hoh, que se non a tes hai que ir buscala porque se van  as da limpeza acaba na lavandería ou peor aínda, na basura.

– Eu sei que cando me deitei saqueina, e envolvína nunha servilleta que deixei debaixo da almofada pero agora non estou segura de se a teño na boca.

A compañeira, vendo que a cousa se poñía fea  e o tempo apremiaba, achegouse a recepción intentando explicar o caso da mellor maneira posible sen perder a compostura e aguantando a risa .O conto ben merecía unha boa risada pero agora era o momento de actuar. E cando xa levaba uns eternos minutos co seu relato, a señorita que a escoitaba amablemente  detrás do mostrador abriu a mau e entregoulle algo envolto nunha servilleta.

Por fín!! Aparecera a dentadura e xa a muller podía respirar aliviada por non ter que ir gastar os cartiños de novo ao dentista, e tamén a alegría de poder morder todo o que se lle puxera ao alcance. Ahora xa podían rir a gusto e tranquilas. O susto xa pasara, pero non lle viría mal a compra dun sensor  por se a volve a perder.

A sorpresa.

A noite prometía, a sala estaba chea de xente e era hora de tomar uns cubatas para empezar a noite. Na barra, a xuventude arrimábase para pedir algo que lle alegrase para saltar a bailar á pista.

Eu era un deles, tiña ganas de divertirme e ligar algo si podía. Despois de tanto estudiar toda a semana, ben merecido o tiña. Así que púxenme en acción. Fomos todos xuntos a barra e cada un colleu o que lle pedía o corpo, bebemos tranquilos hasta unha certa hora. Aínda sonaban as rápidas e eu esperaba polas lentas, era unha maneira de… refregarse sanamente. Logo duns sorbiños máis chegou o momento. Xa levaba tempo contemplando entre luces e sombras unha rapaza que me gustaba e tiña uns aires diferentes das compañeiras de grupo. Así que apurei o que quedaba no vaso e alá me fun todo decidido a pedirlle a bailar, non levaba moita esperanza que me dixera que sí, pero por intentálo que non quedara. E como por arte de maxia, aceptou. Eso xa me puxo contento, xa estaba no bote, podía chegar a cousa a máis pero tiña que me comportar e non facer o tolo coma sempre. Así que, “calma decíame a mín mismo, e non te aceleres que se che vai notar e despois perdes as ocasións todas”.

Empezamos a bailar algo separados e a cousa iba ben. Pero, según iban pasando o tempo e a peza seguía os nosos corpos íbanse pegando máis. Eu empezei a estar algo molesto, cada vez que rozaba unha perna miña ca dela sentía a presencia incómoda de algo largo,gordo e duro que me molestaba pero que non lograba ver co efecto das luces que cambiaban de colores moi rápido. Xa me estaba tardando en acabar a peza, quería largarme canto antes. E por fín acabou. Sentínme liberado, despedínme como puden da rapaza e escapei o amparo dos meus compañeiros que seguían na barra e non sospechaban nada do difícil momento que eu acababa de vivir. Non puden máis e conteillo a un deles, co que máis confianza tiña. Díxenlle que aquela moza tiña un bulto sospechoso e que me puxera moi nervioso. O meu amigo en vez de axudarme, non se lle ocorreu máis que botarse a rir coma un descosido e o único consello que me dou foi que volvera e lle preguntara a rapaza en cuestión, que non marchara ca duda para a casa. Non o vía claro, pero tamén me picaba a curiosidade e armeime de valor e pregunteille.

As pernas temblábanme e tiña medo da resposta ,pero ela respondeu toda tranquila:

-¿Ah, dís o bulto este?

– Sí, ese que me molestou todo o baile.

– Eso non e nada hoh, e que pola tarde fun apañar á herba e levei a pedra de afíar a  gadaña  no bolsillo do pantalón, cando salín pola porta para vir para a discoteca ,vín que a deixara na entrada e non me acordara de gardala no seu sitio, así que como non me daba tempo de volver para atrás que me estaban esperando, e tiña medo que a roubaran… metínna no bolsillo e tróuxena conmigo que aquí está segura.

 

 

 

 

A Sagrada Familia

A Sagrada Familia

Xa chegou de novo, non sei as veces que da a volta. Son recordos de nena e que aínda co paso do tempo me siguen facendo ilusión. E a caixa da Sagrada Familia, vai pasando de casa en casa onde bota unha noite e se acostumbra a encenderlle unha veliña ou “mariposa”-que consiste nun vaso de auga con un pouco de aceite e unha mecha metida nun redondel de corcho e un plástico gris como o das veliñas individuales- para que estea iluminada toda a noite. Ríndeselle  culto porque´e unha visita digna de coidar. E unha honra que veña a casa. Trátase da imagen da Virgen María, San José e o Neno Jesús que están debaixo dun árbol que non logro saber cal é. Están adornados por unhas floriñas artificiales para adornar, teñen un cristal por diante para que non se lle poida tocar, imagino que para prevenir que se deterioren.Veñen nunha caixa de madeira e cérrase con un alambre. Para o seu transporte ten unha asiña pola que se colle, e así cerradiño, non corre peligro ningún.

Penso que xa quedan poucos sitios onde se siga mantendo esta tradición e a mín gústame que non se perda. Non sei ben de onde sale, sólo sei que da voltas por toda a parroquia.

Recordo que tiña outra caixa e era de color castaño oscuro, co tempo foise deteriorando e tamén o cristal, polo que como estaba roto, a xente botáballe cartos, normalmente 5, 10,… pero nunca se vía unha de 100  ou de  500  pesetas  e menos billetes.Despois alguén fixo unha ofrenda e encargou esta nova caixa pero xa viña moderna, traía o caixón para si querías botar… algo, que tuveras sitio dabondo, e ca súa correspondente pechadura. Algo lle debeu pasar que ahora trae unha cinta aislante negra agarrando o caixón porqué senón, abrése. Pero quen pode querer roubar nesta caixiña si non ten nada que levar?

Os sentimentos da ausencia.

Levo tempo sin pasar por aquí por diversas circunstancias. Pero hoxe vouno facer para levar a cabo un consello de quen me quere moi ben e sempre me dí: “Mari, escribe os teus sentimentos, porqué cando o vexas escrito o teu corazón estará un pouco máis libre do dolor. Vou a probar,vou a compartílo con tod@s vos.Non perdo nada e espero que me sirva a superar esta triste situación. Penso que será coma unha terapia. E un tema do que evito falar, porque´me produce moito dolor, pero dalgunha maneira teño que facer para seguir ca miña vida adiante.

Estas palabras van dedicadas a alguén que quero con locura ,que xa non está con nós neste mundo ,e que  a súa ausencia despois de tantos anos,me sigue provocando dolor.

Onte fíxo 18 anos, cómo pasa o tempo!! Aínda parece que foi onte que nos deixáches para sempre e prematuramente. Deixáches de respirar sin previo aviso, o último día da festa da nosa parroquia, a misma hora que debías coller o avión para un país estranxeiro no que levabas 11  anos e que tan ben te acollera.  Que gran dolor!!!  Que desgracia!! Nunca antes probara tal sentimento.Pensei que se me partía o corazón, parecía unha pesadilla! Eu sólo quería despertar e ver que todo fora un mal soño, pero o día pasaba e as cousas íbanse sucedendo unha tras outra sin pausa.

Houbo que preparar todo e facerche a despedida. Tod@s estábamos nunha nube. Eu recordo que parecía unha zombie, non era eu, facía as cousas coma un robot e sólo quería escapar e berrar o máis fuerte posible. Ésta foi a miña reacción cando o soupen. A miña cabeza iba a estallarme. Eu aínda non estaba reposta da miña grave operación e non podía pensar claramente. Sólo quería que  tí me falaras e me dixeras que todo iba ben, cómo che díxen antes de deixarte no hospital para vir a buscar as túas cousas para facer o ingreso, cousa que non dou tempo por desgracia. Cánto me culpei por non chegar a tempo!!!!! E aínda hoxe me sigue pesando no corazón. A forense díxo que nada se pudera haber feito, foi fulminante. De mil personas tocáballe a unha, e esa por desgracia… fuches tí. Seguía sin creelo, a culpa comíame por dentro. Tí pedírasme que si te quería non te levara o hospital, na última vez sufríras moito e non querías volver, fíxéranche probas demasiado dolorosas para nada. Pero porqué che fíxen caso? Si non te houbera escoitado non perdíamos o tempo en dar voltas con outros médicos e o mellor podían haber intentado unha operación. Polo menos intentálo!! A forense, os médicos… todos intentaron convencerme que nada se podía haber feito, pero a miña conciencia xa quedou manchada para sempre. Sï, cumplínche o gusto a tí, pero quedei destrozada.

Sígote buscando ca mirada entre a xente, sigo esperando que veñas nas vacacións, e en Navidad. E doume consuelo a mín misma  decíndo: ” si non veu desta, virá para a próxima” pero… nunca pasa. Ahora teño que ser consciente que esto acabouse fai moitos anos e non vas volver por desgracia. E non podes imaginar o gran dolor que me produce, teño que ser realista dunha vez e pasar página por moito que me doia. E unha pena que me consume por dentro lentamente e os recordos siguen estando na miña mente. Non podo visitar os lugares os que fun contigo, ver as túas cousas, a roupa… que aínda conservo. Sei e sínto que tí non quererías que eu vivise esta pena eternamente porqué tí estabas chea de alegría, ilusión e sempre ca túa sonrisa na cara. Que dulce eras! Enfadeime moito con Dios, xa non creía nel porqué te levara, pero o fina do túnel oscuro e o paso dos anos, alguén moi querido me fíxo recapacitar e ver que ÉL non te levara, sinon a maldita enfermedad que non te deixou neste mundo para que disfrutaramos de tí.

Foi moi duro ir a recoller as túas cousas a ese país, que ahora tamén forma parte da miña vida gracias a tí. Pero gracias @s amig@s que tí deixáches e outros que fíxen despois, conseguín leválo mellor. A súa axuda foi moi importante , estarei sempre en deuda e agradecida.

O dolor  ahora e menos intenso pero a túa ausencia sigue sendo dura. Pensei que o paso dos anos lograría sacarme algo de malestar, pero sólo conseguín que o dolor fuerte dos primeiros tempos se atenúe co tempo.Xa e algo.

Sempre decías que o día que foras para o ceo, volverías convertida nunha mariposa libre e voadora. Sígote buscando nelas cando vexo algunha revolotear o meu lado, quero pensar e sínto que estás o meu lado. Porqué si non penso así, volveríame tola. Tamén te busco nas personas que teñen parecidos contigo e o meu corazón late con forza porqué sínto un pouco de alivio, aínda que son consciente que todo forma parte dun engaño, pero que me axuda a levalo mellor.

Cando che levo flores e falo contigo na soledad do sitio onde estarás para sempre, as lágrimas sempre veñen os meus ollos, pero logo paso pola fonte da nosa capilliña e alí lavo os ollos para que ninguén vexa que sigo chorando.Non quero que os da casa sufran, aínda que tod@s seguimos con dolor.

Nunca te olvidarei e sempre te levarei no meu corazón. GRACIAS POR TODO O QUE COMPARTIMOS E NON ME ABANDONES.

“Ulideiras”

O día estaba frío e pasado con auga pero a compañía logrou que entrara en calor e ca risa aínda máis.

Menos mal que o café con leite estaba quentiño e os acompañantes eran agradables, a tarde propiciaba unha conversa chea de emoción. Puxen a orella a funcionar cando empezou a falar.

A conversa iba de olfato así que prometía.

-Ai, eu teño unhas “olideiras” que para can de caza non tiña precio.!!

As risas sonaron na cafetería e os que estaban de lado miraron para nós.

-Vouvos contar o que pasou na miña casa un domingo. Celebrábamos un cumpleanos con atraso e para esa ocasión compramos unhos centolos ben cheíños, daba xenio vélos, xa se comían cos ollos!! Así que …. maus a obra!!

Todo estaba disposto para preparálos, pero…. que era ese cheiro? Parecía que viña do centolo!! Seguro que era unha falsa alarma, tiña pinta de moi fresquiño. Puxen o nariz a funcionar e fíxen a inspección na cociña… non podía ser, o cheiro levábame sempre ó marisco que me decía “cómeme”

Non recordo as veces que o “arrecendín” e as voltas que lle dei. Hasta llo metín nas ventas a todos os da casa para ver si era eu a  que lle fallaba a pituitaria.

Eu xa me estaba poñendo negra, con todos os cartos que gastara e encima non os podíamos comer. Decían todos: ” a ver si imos morrer co raio dos centolos” Así que co medo no corpo, alguén dixo:

-¿E si llos damos ó Moro?

O Moro é  un dos cans máis vellos,así que si algo pasaba por mala suerte… pois polo menos os seus últimos momentos da vida… comera marisco.

Mirámonos todos e … finalmente tomamos a decisión.O can, nin que o ventara que xa levaba un cacho co fuciño e cas patas levantadas. Sólo lle faltaba poñer o babeiro.

Así que lle dei o primeiro, empezou a comer con moita ansia e de vez en cando miraba para nós como decindo: ” qué faría eu para merecer esta festa” e nós a cada bocado que metía na boca…contabamos que en calquera momento…  o pobre… iba para o outro mundo. Pero os centolos acabarónse, os minutos pasaban e o can cada vez lambía máis o fuciño. Acabou e deitouse ca barriga ó sol, fora un gran domingo para él. E para nós…. un desgraciado problema de “ulideiras”.

A ancla

Eu xa vín que o home non viña nada ben… os seus ollos pequenos e cheos de cansancio delataban que a noite anterior non durmira moito. Por eso, dada a nosa confianza, pregunteille a causa do seu malestar.

-Vai todo ben? Non parece que durmiras moito, eses ollos están tan rojos coma unha “p….” de can jajajajaja. Díxen eu toda chea de razón.

Él botouse a rir polo meu comentario e pola comparación.

-Pois a verdade e que a noite foiche moi pero que moi pequena e encima rebulideira.

-Cómo de rebulideira?

-Moito, jajajajaja. Mira, eu salín de festa non, pero ca idea de tomar unhas copiñas, coller un puntiño e divertirme, nada máis. Pero… a cousa descontrolouse e… bufff, non sei  nin cómo cheguei á casa!! Ó peor e que a malditas cousas non paraban de dar voltas, a habitación,a mesita, a lámpara… mi madriña, aquelo parecía un muíño. Encima, o estómago está revolto coma si comera un boi e teño un dolor de cabeza que me mata!! Sabes que che digo? Non penso coller outra borrachera aínda tan pronto, que as consecuencias son criminales. Pero o que máis me “j…” e que se fixera o da “ancla” non o había pasar tan mal.

– O da ancla, e que é eso?

– Ah, non o sabes? Pois mira, refiérese, a que cando un está borracho deitado na cama, ou no sofá, tamén vale, hay que botar un pé fora e poñélo no chau, eso é unha “ancla”, quere decir que consígues un punto de apoyo e todo che deixa de dar voltas. Claro que a teoría está moi ben, pero…. porque´demonios sabendo que é o que teño que facer, non me acordo de facélo hasta o outro día que xa non me fai falta?